Informacja dla użytkownika na temat plików „cookies”

Ważne! Nasza strona internetowa stosuje pliki cookies w celu zapewnienia Ci maksymalnego komfortu podczas przeglądania serwisu i korzystania z usług. Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na używanie cookies, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. W każdej chwili możesz zmienić ustawienia przeglądarki decydujące o ich użyciu.

× Akceptuję

Choroba

Ustalenie rozpoznania choroby Leśniowskiego-Crohna z oceną miejsca lokalizacji zmian chorobowych oraz aktywności choroby jest ważne dla planowania leczenia i jest złożonym procesem przeprowadzanym w oparciu o:

    • Wywiad lekarski i badanie fizykalne
    • Badania laboratoryjne krwi i stolca
    • Badania endoskopowe
    • Badania obrazowe
    • Dokładny wywiad lekarski ma na celu określenie jakie są objawy ze strony przewodu pokarmowego, pozajelitowe i ogólne, dotychczasowy przebieg oraz nasilenie choroby.

    • Badanie fizykalne z oceną antropometryczną (ocena wzrostu i masy ciała) oraz dojrzewania płciowego. Niekiedy ocena zmian okołoodbytowych wymaga przeprowadzenia badania w znieczuleniu.

    • Badania laboratoryjne - służą do oceny aktywności choroby, możliwych powikłań, odpowiedzi na leczenie oraz wpływu leków.

    • Badania krwi

      • Hemoglobina/hematokryt – niskie wartości mogą sugerować niedokrwistość i krwawienie. Oznaczanie poziomu żelaza i witaminy B12 może być pomocne do oceny przyczyny niedokrwistości.
      • Liczba białych krwinek (leukocyty) – wysoki poziom może wskazywać na stan zapalny lub zakażenie. Niski poziom może być spowodowany lekami (tiopuryny) i może wymagać zmniejszenia dawki lub ich odstawienia.
      • Płytki krwi – wysoki poziom płytek krwi może wskazywać na stan zapalny, niski poziom płytek może wynikać z działań niepożądanych leków.
      • Badania biochemiczne – te badania oceniają stan odżywienia (albuminy), wpływ leczenia na elektrolity (sód, potas), czynność wątroby (próby wątrobowe, albuminy, bilirubina, gamma-glutamylotranspeptydaza (GGTP), czynniki krzepnięcia, nerek (mocznik, kreatynina) i trzustki (amylaza).
      • OB, CRP – podwyższone wskazują na stan zapalny. Służą do oceny aktywności stanu zapalnego i odpowiedzi na leczenie.

      Badania stolca

      • Posiewy bakteriologiczne (Salmonella, Shigella, EPEC, Yersinia, Campylobacter), badanie na obecność toksyny Clostridium difficile - pozwalają na wykluczenie zakażenia przewodu pokarmowego.
      • Kalprotektyna w stolcu – podwyższony poziom wskazuje że zmiany zapalne w śluzówce jelitowej są aktywne a niski poziom, że nie są aktywne. Oznaczanie może być pomocne do monitorowania odpowiedzi na leczenie i wczesnego wykrywania zaostrzeń.

      Monitorowanie leczenia

      • Aktywność enzymu TMPT (metylotransferaza tiopurynowa) – oznaczanie jest zalecane przed wprowadzenia do leczenia tiopuryn (azatiopryny, 6-merkaptopuryny, 6-tioguaniny) aby uniknąć działania niepożądanego na szpik.
      • Poziom 6TG (6-tioguanina) – jest pomocny dla określenia optymalnej dawki leku
      • Poziom 6-MMP (6-metylmerkaptopuryna) – wysoki poziom może być związany z uszkodzeniem wątroby
    • Badania endoskopowe

      Badania endoskopowe, wykonywane przy pomocy giętkiego wziernika ze źródłem światła umożliwiają oglądanie wewnętrznych ścian przewodu pokarmowego. Dla ustalenia, w których miejscach przewodu pokarmowego znajdują się zmiany chorobowe zalecane jest wykonanie badań w zakresie :

      • górnego odcinka przewodu pokarmowego (gastroskopia)
      • dolnego odcinka przewodu pokarmowego (kolonoskopia, ileokolonoskopia)
      • jelita cienkiego (enteroskopia, kapsułka endoskopowa)

      U dzieci najczęściej wykonywane są w znieczuleniu. Górny odcinek przewodu pokarmowego, obejmujący przełyk, żołądek, dwunastnica, jest badany po założeniu endoskopu (gastroskopu) przez jamę ustną , natomiast dolny odcinek przewodu pokarmowego (jelito grube z końcowym odcinkiem jelita krętego) po wprowadzeniu endoskopu (kolonoskopu) przez odbyt. Badanie jelita cienkiego (enteroskopia) może wymagać wprowadzenia endoskopu (enteroskopu) z obu kierunków. W trakcie badań pobierane są maleńkie fragmenty błony śluzowej (co nazywamy biopsją) do badania histopatologicznego, które pozwala na ocenę rodzaju i aktywności stanu zapalnego. Nową formą endoskopii jest badanie przy pomocy kapsułki endoskopowej (endoskopia kapsułkowa), które nie wymaga znieczulenia i pozwala na uwidocznienie zmian zapalnych (rumień, nadżerki, owrzodzenia, krwawienie) w miejscach, które nie są dostępne w trakcie badania innymi metodami, ale nie pozwala na pobranie wycinków. Polega na połknięciu małej kamery o kształcie kapsułki, która rejestruje obraz wnętrza przewodu pokarmowego i po przejściu jelit opuszcza przewód pokarmowy w sposób naturalny wydalana ze stolcem. Badania endoskopowe jelit wymagają odpowiedniego przygotowania, które polega na podaży środków przeczyszczających i dużej ilości płynów.

    • Badania obrazowe

      Jest wiele metod radiologicznych, które pomagają w ocenie tych miejsc przewodu pokarmowego, których nie udaje się zbadać metodami endoskopowymi lub wnoszą dodatkowe informacje.

      • Zdjęcie przeglądowe jamy brzusznej – jest wykonywane w przypadkach podejrzenia niedrożności przewodu pokarmowego, perforacji (przedziurawienia) lub ostrego rozdęcia jelit
      • Pasaż przewodu pokarmowego – jest pomocny w przypadkach podejrzenia zwężeń i przetok jelitowych
      • Enterografia i enterokliza przewodu pokarmowego, które mogą być wykonywane przy użyciu tomografii komputerowej, rezonansu magnetycznego i rtg po wypełnieniu jelit (jeśli doustnie – enterografia; jeśli przez sondę - enterokliza) umożliwiają ocenę aktywności procesu zapalnego i obecności powikłań (przetoki jelitowe, ropnie). Badanie techniką rezonansu magnetycznego ogranicza narażenie na promieniowanie rentgenowskie i jest preferowane u dzieci.
      • Badanie ultrasonograficzne jamy brzusznej z oceną jelit – jest powszechnie dostępną, nieinwazyjną metodą, która pozwala na ocenę narządów jamy brzusznej oraz stanu zapalnego ściany jelit (zwłaszcza w odcinku krętniczo-kątniczym).
      • Fistulografia – podanie kontrastu do przetoki umożliwia ocenę jej przebiegu.